Anton leert bidden op een nieuwe manier

JE KON een speld horen vallen in de grote tent in Vierhouten. Ben's stem klonk door de luidsprekers: 'Kom Heer, openbaar Uzelf onder ons.' Eerst was er een diepe stilte, toen begon iemand voor me zacht te bidden. Sommigen gingen staan met hun handen omhoog. Er kwam beweging in de tent. Ik keek naar het gezicht van een jong meisje met punk-haar. Je kon aan haar zien dat ze van Jezus hield. Ik zag haar lippen de woorden vormen: 'Jezus, Jezus...' Vlak naast me zat een oudere man. Het leek wel of hij zo uit de ouderlingenbank was gestapt. Ondanks de sfeer van kamperen zat hij in het pak met stropdas te luisteren. Hij tilde voortdurend zijn handen omhoog, alsof hij steeds wat aan God gaf. Hij maakte ook allerlei onbekende geluiden.

Een waterval van klanken

Het leek wel of er om mij heen een concert losbarstte van gebed. Het werd een waterval van klanken. Anton stond ook tussen de duizenden in de tent en hij voelde zich steeds minder op z'n gemak. Er schoten vragen door hem heen: 'ik geloof toch al zo lang in Jezus, waarom beleef ik Hem niet zoals al die andere mensen om me heen? Ben ik wel een echte christen? Mis ik iets wezenlijks? Het lijkt me geweldig zo vrij met God te kunnen praten, maar waarom ben ik dan niet vrij? Waarom hoor ik niets over dit alles bij ons in de kerk? Wat doe ik hier eigenlijk?'

Toen vroeg Ben iedereen die verlangde ook in tongen te bidden naar voren te komen en Anton kwam ook. Als lid van het nazorgteam ging ik naar Anton toe, die voor het podium stond te bidden temidden van vele anderen. Sommigen begonnen spontaan te bidden. Huilen en lachen kon kennelijk samengaan en was hier gewoon. Ik voelde meteen Anton's eenzaamheid. Ik voelde dat hij goed doordachte, indringende vragen had. Ik stelde voor dat hij gewoon in het Nederlands stil voor zich uit zijn verhaal aan God zou vertellen. Intussen bad ik dat de Heer ook deze man wilde zegenen met vrede. Hij werd wat meer ontspannen en het was tijd om naar de nazorgtent te gaan.

De toepassing van Gods woord

Anton was accountant. Hij zei dat gelijk in het begin, toen we eenmaal op klapstoelen zaten in een hoek van de nazorgtent. Anton vuurde achter elkaar indringende vragen op me af. Ik moest kiezen: of een dogmatisch gesprek over het onderwerp; spreken in tongen, of een pastoraal gesprek over: hoe pas je Gods woord toe in de praktijk. Ik koos voor het laatste.

Toen ik daarmee klaar was, vroeg Anton: 'Is dat alles?' Hij sloot zijn ogen en begon gelijk in nieuwe klanken te bidden. Zijn houterige lichaam was meteen een stuk soepeler geworden. Zijn lichaamstaal begon iets anders te vertellen; hij deed zijn handen omhoog. Anton kon niet ophouden met bidden. Een paar nazorgers om me heen lachten van plezier, immers wat is er mooier dan iemand vrij te zien worden en God ongedwongen te zien aanbidden. Voorlopig was Anton niet klaar. Ik heb hem daar maar laten staan en ging met iemand anders spreken.

Tongen alleen voor vroeger?

Voor de vele Antons zal ik het nog eens uitleggen: Je hoeft niet eerst een dogmatisch antwoord te hebben voor je een geestelijke ervaring krijgt, wel moeten onze ervaringen een bijbelse basis hebben. Het spreken in tongen is een van de gaven die God geeft. 1 Corinthe 12:11 zegt dat 'God aan een ieder in het bijzonder toebedeelt, gelijk Hij wil...' De vraag is dan ook vaak: 'Wil God deze gave aan mij geven?' Psalm 37-4 zegt: 'verlustig u in de Heer, dan zal Hij u geven de wensen van uw hart.'

Anton had op achttien-jarige leeftijd bewust belijdenis gedaan, toch miste hij de vrijheid van een persoonlijke omgang met Jezus. Ik vroeg Anton: 'Als je nu gewoon in het Nederlands God aanbidt en Hem centraal stelt in je gedachten, wat zegt je hart dan?'

Anton was een poosje stil, toen zei hij met een glimlach, dat hij graag van God die gebedstaal zou willen ontvangen. We lazen daarop 1 Joh. 5:14, 15, waar staat dat God je de wensen van je hart wil geven. Hij bad in geloof en dankte God dat hij die wens van Hem gekregen had. Toen zijn ogen weer open gingen zei hij met enige verbazing: 'Dus, Téo, nu kan ik in tongen bidden? Maar ik heb nog geen woord gezegd hoor'.

Klanken die God je geeft

Ik legde hem uit dat iedereen klanken kan maken, maar dat is nog geen spreken in tongen. Je moet de gave van het spreken in tongen als onderdeel van de doop in de Geest ontvangen, dan pas wordt het anders. Als je God ootmoedig zoekt en Hem wilt prijzen, dan zijn de enige klanken die je kunt maken, die klanken die God in je denken legt. Dan kun je je gang gaan. En zo begon Anton net als een trein, eerst langzaam, toen steeds regelmatiger God te prijzen met nieuwe klanken.

Ik ontmoette Anton later weer

Hij vertelde dat de principes van Psalm 37:4 en 1 Johannes 5:13,14 hem bijzonder geholpen hadden. Ook het bidden in het Nederlands was erdoor verbeterd. Hij zei: 'Nu ga ik soms voor dingen bidden waaraan ik zelf eerst nauwelijks gedacht had. Ik krijg soms inzichten die alleen maar van God kunnen komen.'

Bij sommige christenen is het gebedsleven zo flauw. Misschien zijn ze het respect voor hun 'gebedstaal' kwijt geraakt en is het een sleur geworden. Dan moeten we weer terug naar het begin, en ons opnieuw laten leiden in de voorbede door de Geest 'die onze zwakheid te hulp komt en in ons pleit met onuitsprekelijke verzuchtingen. Die naar de wil van God voor heiligen pleit.'

Téo van der Weele