Volhouden (2) 

Vorige keer schreef ik over volhouden. Dat moest ik ook doen met A. (getrouwd, heeft kinderen). Haar grote probleem was dat ze zich zelf steeds verwondde. Verder gebruikte verdovende middelen om haar emotionele pijn lichter te maken, door even 'weg te zijn' van deze aarde... We zijn nu een jaar in gesprek. Het is een verhaal van 'vallen en opstaan'. Als slachtoffer van seksueel geweld is ze van slachtoffer veranderd in dader, maar dan dader tegen haar eigen lichaam.

A. is een intense persoonlijkheid. Ze praat veel en makkelijk. Soms moet ik zeggen: 'kunnen we nu even een poosje stil zijn en nadenken over wat God hier van vindt?' Dat was een half jaar geleden nog onmogelijk, omdat ze zo een verkeerde Godsvoorstelling had. Zij leerde ook dat 'de God van Téo anders is dan de God van mijn vader die me misbruikte'. Soms kwam ze heel bang (met lange mouwen om haar armen te verbergen) mijn werkkamer binnen. Ze gaf op een gegeven ogenblik ook toe dat ze zich zo verwondde om op die manier juist ook door mij te worden afgewezen. Iedereen had haar al afgewezen. Waarom zou Téo dat dan ook niet doen?

A. gebruikt nu al een aantal maanden geen verdovende middelen meer. Ze is vrolijk, doet haar gezin en baan met plezier. Ze is nu ook in staat om de afschuweljke dingen van vroeger, stukje bij beetje, onder ogen te zien. Van vrede naar vrede plus pijn en terug naar de vrede als de pijn te erg is, schreef ze in haar evaluatie. Ik glimlachte toen ik dat las! Dank U Heer!

Door steeds maar weer vol te houden, ook tegen mezelf, dat God liefde is en ook zelf me te warmen in de zon van Zijn liefde, kon ik steeds weer dat geven wat ze nodig had: een stukje stabiliteit in haar chaos. Dat is op zich zelf ook een wonder!

Téo van der Weele