Waar begin je? - onder meer over 'parelduiken'

GERRIT WAS diep aangeraakt in de grote tent in Vierhouten. Hij stond een beetje houterig voor me, het was ook een boom van een kerel. Hij las mijn naamkaartje en zei: 'Teo, ik weet niet hoe ik moet beginnen over mijn leven. Het is zo'n troep, er is zoveel fout gegaan..' Het antwoord dat je dan als pastoraal werker geeft heeft radicale gevolgen voor de rest van het gesprek. We hebben dan vaak iets van 'creatieve hulpeloosheid'. We kunnen bidden: 'Kom, Heilige Geest, we nodigen U uit in deze situatie. Waarover wilt U dat we praten?' Je weet hoe gecompliceerd de zaken kunnen zijn en hoe oppervlakkig we vaak tegen de dingen aankijken, we zijn zo afhankelijk van God.

Na een poosje van bidden, kan de hulpverlener praten over één ding dat de hulpvrager tijdens het gebed vooral in gedachten kwam. Het kan ook zijn dat je er niet uitkomt! Dan kun je de tijd besteden aan geloofsopbouw. 'Gerrit, ik begrijp dat je het nog erg moeilijk hebt, kunnen we niet eerst gewoon eens praten over Jezus. Kun je wat vertellen over je geloof in God?'. Geloofsopbouw kan de noodzakelij ke 'rustkuur' zijn die er nodig is voordat er echt geopereerd kan worden.

Parelduiken

Parelduiken is een fascinerende bezigheid. Door jarenlange oefening kunnen sommige duikers heel lang onder water blijven om op de bodem van de zee schelpen met parels te zoeken. O, wat een opwinding als ze er een gevonden hebben! Ik heb gemerkt hoe je in pastoraat ook kunt 'parelduiken'. Door goed te luisteren naar iemands verhaal en door inspiratie van God, worden soms hele mooie dingen openbaar. De hulpvrager heeft er zelf geen oog voor. In het geval van Gerrit was 'parelduiken' de manier om hem direkt, intensief, met de kern van zijn probleem te helpen. Ik vroeg hem iets te vertellen van de zegeningen van God in de afgelopen weken. Hij begon vrij aarzelend en wat lusteloos, dingen op te noemen. Ik hoorde hem denken: 'Man, ik kom voor mijn problemen, waarom moet ik daar nu over vertellen.' Ik kon Gerrit helpen om te zien hoe God steeds weer geholpen had. Al pratend werd hij steeds enthousiaster.

Openbaring

Het grote wonder van charismatisch pastoraat is steeds weer de opwinding van de extra hulp die er is via openbaring van God. Soms weet je ineens heel zeker: 'hier moet ik het over hebben, dat is er gebeurd' en bij navraag blijkt: je schoot middenin de roos. Andere keren heb je een vaag idee, al pratend, zoekend, merk je dat je dichter bij de kern komt. Soms zeg je iets, dat inslaat als een bom. Dat gebeurde ook bij Gerrit. We sloten ons gesprek af met een zegen-gebed.

Ik kreeg de indruk dat het goed was om hem te vertellen dat God wilde dat hij leefde, dat hij bestond. En toen barstte hij in tranen uit. Als kind hoorde hij, zonder dat zijn moeder wist dat hij luisterde, dat hij 'een ongelukje' was. Ze hadden niet op hem gerekend. De eerste maanden van de zwangerschap waren moeilijk geweest. Hij was die woorden nooit meer kwijtgeraakt. Het 'parelduiken' had zijn ogen geopend voor de hand van God in zijn leven. Mijn gebed bevestigde dat Gods hand vanaf het begin van zijn leven op hem rustte. Het wonder was, dat God me dit liet uitspreken, zonder dat ik wist van zijn 'ongewenst' zijn. 1 Cor.14:24-25 zegt: 'het verborgene van zijn hart komt aan het licht, hij zal zich ter aarde werpen, God aanbidden en belijden dat God inderdaad in uw midden is.' Dat gebed brak de schaduw over zijn leven en was de start van een andere manier van denken en voelen over zichzelf.

Zegen hem

Een Surinamer kwam naar de nazorgtent. Onmiddellijk ervoer ik dat God zei: 'Begin eerst te bidden. Zegen hem. Vertel hem dat hij al bevrijd is van de occulte banden met het voorgeslacht. Laat hem zien dat wat Ik deed, tweeduizend jaar terug op Golgotha, genoeg was. Satan is overwonnen en hij kan leren strijden met Mij.' Ook bij deze man biggelden de tranen over de wangen toen ik zo bad. 'Dit is voor het eerst dat ik dit zo hoor. Elke keer als ik ergens om gebed vraag, verbreekt men eerst de occulte machten over mijn leven. Ik denk soms, hoe komen ze er toch bij? Zien ze een Surinamer en denken ze: 'O, die zal wel occult zijn?' Hij liep vijf minuten later stralend de nazorgtent uit. En over de aanleiding waarvoor hij eigenlijk kwam werd niet meer besproken. Ik heb zelf wel een tijdje verdrietig zitten nadenken over het gebedsgeweld, waar deze Surinaamse broeder keer op keer doorheen moest.

Niet elke gedachte of indruk is een openbaring. De bijbel leert dat profetie getoetst moet worden. Blijf bescheiden en voorzichtig. Vraag aan de hulpzoeker. 'Kun je hier iets mee?' Worden jouw gedachten gefilterd door vrede? Filippenzen 4:1-8 spreekt over die vrede.

Vooral als je begint in pastoraat is bemoediging, geloofsopbouw, 'parelduiken' en positieve openbaring van wat goed is, een veilige weg om te groeien in een effectieve bediening, ook al komen mensen met uiterst verwarde problemen op je af. Dan sta je nooit met lege handen.

Téo van der Weele