Hemels denken

Bert, een bouwvakker van tegen de vijftig en actief gemeentelid, vertelde me zijn verhaal. Hij kon het tempo op de bouw niet meer bijhouden.  Met het ouder worden groeiden de vragen over onvervulde dromen en verspeelde kansen.  Een stille stem in me gaf een aanwijzing: "Begin eens over de hemel". Ik aarzelde wat. Zou dit een aanknopingspunt zijn? Bert besloot zijn verhaal met een indringende zin: "Is dit nu alles wat het leven me kan bieden? Ga ik straks zo dood?" De vraag over de zin van het leven, bracht ons ook bij het plan van God, voor dit leven en het leven na de dood. Toen ik tenslotte over de hemel begon, reageerde hij verbaasd en wat geïrriteerd. "Ik wil nog leven, Téo, praat me niet over de dood."

Gevangene van het 'Nú-tijdperk'

Berts klacht was: "De tijd gaat zo snel, ik wil nog zoveel doen." Naast zijn zware baan was hij een gevangene van een agenda vol afspraken voor het werk in de gemeente. Ook zijn gebedsleven was steeds op het nú gericht. In zijn evangelisatie-werk kon Bert heel overtuigend aantonen hoe God zich nú met mensen bemoeit. Begrippen zoals 'de hemel', zeiden hem eigenlijk niet zoveel.
Navraag bij andere pastorale werkers toonde hetzelfde beeld: De thema's 'hemel', 'eeuwig leven' of 'leven na de dood', zijn niet zo populair onder evangelische/ charismatische gelovigen! Zo gauw je erover begint te praten, gaan ze glazig kijken. Het staat te ver van de dagelijkse werkelijkheid af.
Onze natuurlijke afkeer voor de dood (het blijft de 'laatste vijand!'), is er mede oorzaak van dat we liever niet praten over belangrijke waarheden zoals 'eeuwig leven', 'behouden zijn of verloren gaan' en 'de hel'. Toch zijn dit thema's die ook bij het Evangelie horen. Als we dit weglaten uit onze pastorale zorg, werken we mee aan een vervlakking van de Bijbelse boodschap.

De hemel, nu en straks

Bert had de troost nodig die we nu eenmaal allemaal nodig hebben wanneer we ons met onvervulde plannen geconfronteerd zien. Iedereen moet vrede vinden met betrekking tot gemiste kansen. Die troost kan echter elk weldenkend mens geven! Het Evangelie biedt ons veel meer: we kunnen, waar nodig, vergeving krijgen voor verspeelde kansen. Ons leven krijgt ook een andere inhoud als we het zien vanuit Gods perspectief. Hij kijkt veel verder dan onze beperkte visie op de tijd en ons bestaan 'hier en nu'. Ons leven houdt niet op met de dood. Er is na onze dood nog meer te doen dan op een harp spelen! (1 Corinthiërs 3:6, Openbaring 21:4 en 22:5). De Bijbel vertelt ons dat 'hemels leven' nu al begint, als een vooruitbetaling op wat er nog komt (Filippenzen 3:10,11 Colossenzen 3:1,2). Door dit leven dat 'van boven' in ons wordt uitgestort, groeit er iets dat onvergankelijk is en niet sterft (Johannes 3:16, Romeinen 5:5, 1 Petrus 1:23). Het opnieuw ervaren van die hemelse werkelijkheid in het hier en nu, heeft gewone mannen en vrouwen in vroegere eeuwen geholpen om de harde realiteit van het leven aan te kunnen. Om die werkelijkheid te zien hebben we een Goddelijke verruiming van ons blikveld nodig (Efeziërs 1:18; Filippenzen 1:9; Colossenzen 1:9; Openbaring 3:18).

Lijden en de hemel

Steeds weer ontmoet ik mensen die in hun eigen leven een diep verdriet of lijden hebben meegemaakt.Er is dan zoveel meer innerlijke diepgang, een doordachtheid en bewustzijn van een onvolkomen, gebroken wereld. Ik trek daaruit niet de conclusie dat je het dus zelf moeilijk moet hebben om minder oppervlakkig te leven. Wel heb ik de indruk dat lijden van gelovigen hen dwingt om hun leven in een breder perspectief te zien. Maar je hoeft niet te wachten op het lijden om diepere wortels te kunnen slaan in het Woord van God, om de stormen van het leven aan te kunnen. Doe je ogen open en kijk eens om je heen. Er is genoeg lijden bij anderen waar we ons mee kunnen verbinden. Bovendien is er ook nog een God Die verdriet heeft om een kapotte wereld. Hij zoekt ook naar vrienden waar Hij Zijn lijden mee kan delen (Filippenzen 1:29). God zoekt naar vrienden-handen die namens Hem iets aan dat lijden doen. 'Hemels-denken' maakt je stevig en weerbaar om de keiharde werkelijkheid van pastorale noden onder ogen te zien en niet om de nood van een ander heen te lopen.

Opvoeden met de hemel

Omdat kinderen al vroeg leren dat er zoiets als doodgaan bestaat, is het nodig dat ze al vroeg op een goede manier met de natuurlijke afkeer voor de dood leren omgaan. Vanmorgen vertelde mijn kleindochter van zes dat er een oude man in de straat was overleden. Zo kwam het gesprek op de dood. Ik heb haar toen het liedje geleerd wat mij jaren geleden ook hielp. "Daarginds, ver in de hemel, hoe fijn is het daar, daar zien we elkaar... Als jij er bent voor dat ik er kom, zie uit naar mij, want ik kom er ook...." De realiteit van de hemel kan een stuk zekerheid en rust uitstralen, waardoor ook kinderen iets gaan begrijpen van het Evangelie; van 'eeuwig leven', en leren omgaan met de dood en daardoor steviger in het aardse leven staan.

Téo van der Weele