Heer, ik schuil bij U

Er zijn van die dagen dat je later denkt: was ik maar nooit uit bed gekomen. Het begon al 's morgens vroeg. Ik probeerde stille tijd te houden, maar het leek wel alsof er een wollen deken om me heen hing. Ik las in de bijbel. Ik bad, en het leek allemaal zo hol. Beneden was mijn gezin al met het ontbijt begonnen. Ik schoof aan tafel. Binnen enkele minuten was het een chaos. Ik reageerde geïrriteerd op een van mijn dochters. Een ander mengde zich erin. De stemming was om te snijden. Wil fluisterde in m'n oor: 'Ik wou dat je in bed was gebleven, het was net allemaal zo gezellig'.

Zwijgend stond ik op, en ging naar mijn werk in 'In de Ruimte'. Direct na aankomst had ik wat besprekingen met verschillende collega's. Ook dat ging fout. Ik zat stil op mijn kantoor, een houten gebouw met vloerbedekking tegen de muur, om wat betere geluidsisolatie te hebben. In de stilte van dat moment begon God te spreken.

Ik moet vergeving vragen

Ik heb toen eerst Wil gebeld en vergeving gevraagd, toen mijn collega's opgezocht en het ook met hen in orde gemaakt en ik besloot ook eerlijk met mijn dochter te spreken en haar vergeving te vragen. Intussen was het tijd voor pastoraal spreekuur. Ik zag het helemaal niet zitten. Ik wist dat God me vergeven had, maar voelde me nog rauw van binnen.

Ik wilde net aan mijn secretaresse vragen om alles af te zeggen, toen ze aanklopte om te vertellen dat de eerste afspraak er al was. Ik vroeg haar nog even te wachten en bad wanhopig tot de Heer om me te helpen in deze omstandigheden door me heen te werken. Geheel onverwacht kwam de gedachte in me op: 'Ze komen niet voor jou, ze komen voor Mij!'

Ik ben toen opgestaan en heb hardop gezegd: 'Heer, ik schuil in U en uw vergeving. Ik aanvaard uw vrede als een kleed om me heen'. Het was allemaal uitgesproken in geloof, want ik voelde me nog steeds ellendig.

Toen mijn eerste gesprekspartner binnenkwam, heb ik geprobeerd te luisteren zoals Jezus zou luisteren, en te antwoorden zoals Hij dat zou doen. Ik was wel blij toen de gesprekken afgelopen waren.

Een wolk van vrede

Enkele weken later ontmoette ik weer de man die op die middag met me kwam praten over zijn problemen. Hij zei: 'Teo, weet je nog die middag dat ik bij jou kwam?' De schrik sloeg me om het hart, zou hij toch last gehad hebben, van mijn strijd en problemen?

Maar hij vertelde een heel ander verhaal: 'Toen ik bij je binnenkwam, was het net alsof ik in een wolk van vrede stapte, daardoor kon ik over dingen praten die ik nog nooit eerder kwijt kon'. Ik keek verbaasd op, en was dankbaar.

Als pastorale werkers hebben wij ook ons eigen leven, met al zijn golven en stormen. Men vraagt dan of je toch integer met iemand kunt praten. Ik dacht van wel. Filippenzen 4:1 zegt: 'Daarom, mijn geliefde broeders, naar wie mijn verlangen uitgaat, mijn blijdschap en kroon, staat alzo vast in de Here, geliefden!' En in vers 4: 'Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik zeggen: Verblijdt u! Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend. De Here is nabij. Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus'.

Het is dus mogelijk om zo' n houding in te nemen dat de vrede van God als een muur om je heen staat. Het bewaart je gedachten en gevoelens, zodat ook binnen blijft wat een ander niets aangaat. Het belangrijkste in een pastoraal gesprek is dat de God des vredes met ons is.

Téo van der Weele