Loslaten

 
Soms hoor ik mijn moeder nog zeggen: 'kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen'. Ik heb net een email beantwoord aan een bezorgde moeder. Ze werkt zich 'uit de naad' in het verzorgen van haar man en haar volwassen kinderen. Ma is de vraagbaak. Ze kunnen allemaal altijd bij haar terecht. Ze heeft het (volgens mij), ondanks de moeilijke omstandigheden, goed gedaan. Haar probleem was nu dat ze God's stem al een poosje niet verstond. Ze vraagt zich af: 'waarom heb ik geen wijsheid hoe ik met de kinderen moet omgaan. Waarom kan ik niet echt vertrouwen en lijkt het of de Heer stil is en zwijgt. Waarom antwoordt Hij niet. Waarom kan ik niet geloven en lijkt het buiten mij zo stil en komt er geen reactie van de Heer, ik kan wel zeggen, ik denk dat de Heer dit of dat zegt, maar diep in mijn hart geloof ik 't niet echt. Soms overvalt mij de vraag, (dan ben ik echt bang), geloof ik wel dat de Bijbel het enige woord is dat juist is? Daar wil ik nu niet aan denken. Ik kan niet vertrouwen dat de Heer mijn gebeden verhoort zonder dat ik weet wat ik moet doen voor de kinderen. Eigenlijk vind ik dat ze hun plan moeten trekken, maar wat doe je als ze het zo moeilijk hebben? Dan geef je ze toch te eten en doe je dingen voor hen...'

Mijn antwoord was: Soms wil God niet spreken... omdat Hij al eerder dingen gezegd heeft en wil dat we daar naar luisteren. Soms helpt het als je de situatie in 'creatieve hulpeloosheid' gewoon aan je kinderen uitlegt. Dat je het zelf nu even niet meer weet. Dat je helaas niets kunt doen. Dat ze daarom zelf een plan moeten maken, jij kunt ze nu even niet verder helpen. Als je later bij de Heer bent kunnen ze je ook niet even vragen wat ze moeten doen, 'maar Ma blijft voor je bidden dat de Heer je zal leiden en beschermen'. Je bent steeds een reddende engel geweest. Laat iedereen gewoon in de handen van de Heer. Hij weet wat de gevolgen zijn. Als Hij weer spreekt en je weet wat Hij wil dat je moet doen, dan doe je dat toch ook weer!

Soms is er een demonische tegenstand, (denk aan Daniel die een tijd niets van God hoorde vanwege demonische tegenstand). Dan is er een gevecht in de hemelse gewesten en dat moet eerst zijn uitgevochten voor dat je weer iets kunt horen. Wat doe je terwijl je op Hem wacht? Je werkt met wat je weet wat Hij eerder wel gezegd heeft.

We moeten allemaal leren om kinderen los te laten. Dat valt niet altijd mee. Ook dat is iets wat zij weer moeten leren: mijn ouders houden op om voor me te zorgen, maar ze zijn nog wel 'bezorgd' en brengen hun zorgen en noden met dankzegging bij God, zodat 'de vrede van Jezus hun gedachten en gevoelens zal beschermen' (Filip. 4:6-8). Als ze die les leren, kunnen ze ook later zelf weer dat voorbeeld volgen als hun kinderen groot zijn.

Téo van der Weele